Goed begin, goed einde!

Vrijdagochtend om 6.00 begonnen we opnieuw aan een reis van twee dagen. De grens ging om 7.00 open en om 09.30 reden we Hongarije binnen. Het is bijna onvoorstelbaar, maar op wat wegwerkzaamheden na, hebben we geen file gehad!

Vrijdag op zaterdag hebben we overnacht in Duitsland, net over de grens bij Passau. De temperaturen waren schokkend laag (12 graden) aangezien we 30-35 graden gewend waren. De vesten en truien werden dan ook weer uit de koffers gehaald en we hebben heerlijk geslapen onder dikke dekens 🙂 Naarmate we dichter bij Nederland kwamen, trok de regen en de bewolking weg en steeg de temperatuur weer naar een aangename 20 graden.

Elzine was gisteren jarig, dus in alle vroegte hebben we op de parkeerplaats bij het hotel ‘Lang zal ze leven’ gezongen en natuurlijk werd er bij het ontbijt getoost! Ook vanaf deze plaats; nog van harte gefeliciteerd!

Na een zeer voorspoedige reis arriveerden we gisteren om 17.35 veilig in Sommelsdijk.

Wij hebben een onwijs toffe vakantie gehad! We mochten veel werk verzetten en veel kinderen blij maken tijdens het kinderkamp. Oekraïne is een prachtig, maar ook bizar land. We hebben veel van elkaar, maar ook van de mensen daar mogen leren. De dankbare gezichten en woorden zullen ons nog lang bijblijven.

We danken Dick en Silvia voor de organisatie van deze werkvakantie. Zonder jullie zou dit onmogelijk zijn! Ook Adriaan en Karin worden bedankt voor het inzetten van hun talenten tijdens het kinderkamp. Jullie maken deze uitdaging haalbaar! Uiteraard worden de lezers van de weblog bedankt voor al het meeleven. De vele reacties die we via de blog en persoonlijk hebben ontvangen werkten bemoedigend en we hebben dan ook met veel plezier onze belevenissen beschreven.

Op dit moment hebben we allen nog last van een ‘Oekraïne-kater’, maar we zien ook uit naar een paar dagen rust! Tot een volgende werkvakantie!

De deelnemers ‘werkvakantie Oekraïne 2017’

Szia!

In de hete ochtendzon dansten we onze laatste dansjes met de zigeunerkinderen. Bijna iedereen had gelukkig weer genoeg energie om de hele ochtend enthousiast met elkaar bezig te zijn. Na het chaotische soepmoment hebben we een boekje met in het Hongaars de verhalen van Mozes uitgedeeld. Dit liep een stuk gestructureerder dan gedacht, ze bleven werkelijk op hun stoel wachten tot ze er één (of twee of drie) gekregen hadden. Na knuffels en szia’s was het feest echt over, voor de kinderen en voor ons.

Onder het genot van een lokale specialiteit, een maïskolf, hebben we onze tassen en koffers ingepakt. We zijn nog benieuwd naar het menu deze laatste avond hier, maar kijken allemaal toch wel uit naar de gewone Hollandse pot. Vanavond nog afscheid nemen van de meisje uit het kindertehuis en daarna hopen we nog als groep een gezellige avond te hebben met kampvuur vol kleding, om deze geweldige werkvakantie goed af te sluiten.

Tot horens!

 

Bizarre ervaringen

Vanmorgen zijn we weer naar het zigeunerkamp vertrokken voor het kinderkamp. Deze keer met een grotere groep dan vorige dagen, de zieken waren gelukkig alweer zo goed als opgeknapt. Er waren wat minder kinderen dan gisteren, maar ze deden allemaal enthousiast mee met het bijbelverhaal en de liedjes. Daardoor verliep de ochtend ook wat geordender. Na de verkoelende dagen was het warme weer echter wel weer even wennen. Ook is het nog steeds vechten om het eten en drinken dat wordt uitgedeeld. Het blijft bijzonder om te zien hoe blij de kinderen zijn met de aandacht die ze krijgen.

’s Middags was het tijd voor wat ontspanning, daarom gingen we na het kinderkamp naar het meisjeshuis om onze zwemkleding op te halen. Toen we bij het zwembad aankwamen, wachtte ons een tegenvaller. De zwembadeigenaar kwam naar ons toe met de mededeling dat er alleen blanke mensen worden toegelaten. Bizar om te ervaren dat zo’n vorm van racisme in Oekraïne getolereerd wordt. Vervolgens zijn we naar het zwembad vertrokken waar we vorige week ook zijn geweest. Deze keer was het water gelukkig wel wat schoner. Hier hebben we een fijne en ontspannen middag gehad, met als afsluiting een ijsje.

Morgen zal alweer de laatste dag van het kinderkamp zijn. Het is een raar idee dat er al bijna een eind komt aan onze tijd in Oekraïne. We zien uit naar de laatste dag en hopen op een mooie afsluiting!

Het recht van de sterkste

Wat een heerlijk weertje vandaag! Zonnetje, windje en een graatje of 28. Na een wat koelere dag gisteren een prima opwarmertje voor de komende dagen. De zieken zijn weer wat beter dan gisteren en hoewel er drie niet mee gingen naar het kinderkamp, zat aan het einde van de dag iedereen weer aan tafel.

Het kinderkamp verliep een stuk soepeler dan gisteren! Gestructureerd is anders, maar voor zigeunernormen was het buitengewoon ordelijk. Er waren ongeveer 130 kinderen! Het eten uitdelen blijft een uitdaging, af en toe lijken het wel wilde beesten.. Het is zeer indrukwekkend om te zien hoe ze vechten om eten. Het recht van de sterkste geldt hier zeker nog. En hoe ze het voor elkaar krijgen om dan nog steeds onschuldig te kijken… Het is leuk om te ontdekken dat je steeds meer namen gaat onthouden (nee niet van alle 130) en verschillende karakters gaat herkennen. Na het kinderkamp hebben een aantal kanjers nog wat muren geel geverfd in het schooltje van het zigeunerkamp.

We mochten vandaag ook nog werken aan een project van Adri. We hebben op het zigeunerkamp waar we het kinderkamp houden en op een ander zigeunerkamp schoolboeken uitgedeeld. Dick had op een eerdere reis twee oude schoolboeken meegenomen en Adri heeft geregeld dat deze gekopieerd werden (ze werden niet meer opnieuw gedrukt), zodat ze weer als nieuw waren.

Speciaal voor de zieken vanavond friet met cordon bleu (en geroosterd brood:-)). Morgen wordt het weer ruim 30 graden, dus hopen we na het kamp weer te gaan zwemmen.

Bedankt voor alle bemoedigende berichtjes!

De wet van Murphy?

Voor een paar van ons begon de dag al toen het nog donker was. Ze gingen in het holst van de nacht de toiletpot aan een grondig onderzoek onderwerpen. Iedereen was wel weer een beetje boven Jan toen we op weg gingen naar het zigeunerkamp, maar Adriaan was nog beroerd dus moest Karin het verhaal van hem overnemen. Gelukkig werd zij ontzettend goed geholpen door de toneelgroep die het verhaal uitspeelde, waaronder een zingende Mozes en Aäron en een schreeuwende Farao, dus dat ging prima.

Er waren wel wat andere probleempjes waar we het hoofd aan moesten bieden. Zo was de kerk op slot toen we arriveerden.  De kampbaas ging de sleutel voor ons halen maar dat duurde… en duurde… en duurde. Na drie kwartier hadden we ons complete liedjesrepertoire gezongen, maar was er nog altijd geen sleutel. Toen we éindelijk in de kerk konden om het verhaal over Mozes en Aäron bij de Farao te vertellen, bleken de kinderen erg rumoerig… en geloof me, rumoerig kost je hier je trommelvliezen. Toen we net lekker in het verhaal zaten en de kinderen wat stiller werden, ontstond plotseling achter in de zaal commotie, en geloof me, dat kost je hier je trommelvliezen. Er bleek een bepaald sanitair incidentje te zijn… we weten niet helemaal uit welke lichaamsopening het afkomstig was maar het was een feit dat het er lag… Elzine was de held van de dag want zij heeft het opgeruimd. Ondanks de verstoring waren er toch nog kinderen die lieten weten dat ze het een heel mooi verhaal vonden.

De spelletjes deden we vervolgens in de regen! Wat heerlijk koel was dat! Nadat we met de kinderen hadden gegeten werd er door een deel van de groep boodschappen gedaan en door een deel werd nog geklust in het schooltje op het kamp. Het was tot dan toe al een dag met wat hindernissen geweest. En tja, als je de wet van Murphy moet geloven, gaat dan álles mis. En zo ging de één na de ander zich beroerd voelen… en moest een deel van de groep eerder naar huis. We hebben geconcludeerd dat er ergens iets mis moet zijn geweest met het eten. Toen er grote vette kippenpoten met vel op tafel kwamen, was dat voor sommigen dan ook moeilijk te handelen. Maar Roël en Matthijs hebben dat samen goed gemaakt door een enorme hoeveelheid te verorberen. Gelukkig voor de zieken was er ook geroosterd brood. En is het vandaag lekker koel, waardoor op bed liggen geen probleem is. Toch niet helemaal de wet van Murphy dus, maar zegeningen die we kunnen tellen. We leren om ook zo naar het kamp te kijken, de grote lijn is vrij chaotisch, maar we genieten van de mooie momentjes en de blije kindergezichtjes. En we realiseren ons hoe goed wij het hebben. We vinden het fijn als u voor ons wilt bidden om beterschap, kracht, geduld en liefde voor de kinderen. En als u ons een bemoedigend berichtje wilt sturen, laat dan alstublieft een reactie achter, we genieten daar van!

Halleloejaah

Na een bizar warme nacht zaten we vanochtend half 9 allemaal weer op onze zwillen aan het ontbijt. Trouwens, we dachten dat we in Oekraïne zaten maar het ontbijt leek wel Engels! Worstjes, gebakken ei en suikerthee. Om 10.00 zaten we precies op tijd bij dominee De Jong in de kerk, wat was het een beleving onze eigen Sommerdiekse karekdienst eens op deze manier mee te maken! We waren blij dat de WiFi dit toeliet en dankbaar te horen dat aan ons werd gedacht in het gebed.

Vanmiddag hebben we een dienst in het zigeunerkamp meegemaakt, ondanks alle verschillen in onder andere de dienst vonden we het ontzettend mooi op deze manier verbonden te zijn door het geloof. 

Na een uur in een bloedhete kerk hadden we wel behoefte aan een duik in het zwembadje van het kindertehuis. Samen met een aantal meisjes hebben we wat balspelen gedaan in het water.

Ons diner vonden we verrassend! Grote schalen verse chips stonden voor ons, hier konden we onze magen flink mee vullen.

De maaltijd hebben we traditioneel afgesloten met een optreden van ons Sommerdiekse-Oekroekoor! Zelfs de Hongaarse liederen zijn bijna aan te horen. Tot heurens!

Zigeunerkamp

Vandaag weer een volle dag gehad. De dag begon al vroeg, vanmorgen om 6.00 uur hebben we afscheid genomen van Adri, Peter en Anja. Toen zijn de jongens tot het ontbijt verder gegaan met het verven van de ingang van het meisjeshuis. Na het ontbijt vertrokken we naar het zigeunerkamp om daar ons eerste kinderkamp te organiseren. Na in de kerk van de zigeuners een aantal liedjes te hebben gezongen, hebben we een bijbelverhaal over Mozes verteld en uitgespeeld. Daarna hebben we diverse spelletjes gedaan met de kinderen rondom de kerk. Er werd gevoetbald, gefrisbeed, touwtje gesprongen en gevolleybald. Ten slotte hebben we gegeten met de kinderen.

Het was een bijzondere ervaring om te zien hoe de leefomstandigheden zijn van de zigeuners. De kinderen waren erg enthousiast en ondanks de taal lukte het toch om te communiceren. Dit was mede dankzij de hulp van 2 tolken, die Hongaars en Engels spraken.

Halverwege de middag kwamen we weer terug bij het meisjeshuis en zijn we verder gegaan met het schilderen van de hal en de ingang. Dankzij het harde werk is de hal helemaal af en staat de ingang in de grondverf.

Moe maar voldaan genieten we nu van een relaxte avond.

Het was weer een enerverende dag,  en we zien uit naar de komende dagen, waarin we verder zullen gaan met het kinderkamp!